سعدآباد و قتی دلتنگ یک رییس جمهور می شود...
با نگاهي به اكثر نظامهاي چند حزبي دنيا معمولا دولتها و مجالس بعد از مدتي ، از گروهي به گروه ديگر دست به دست مي شوند و اين موضوع در كشور ما هم قبلا مصداق داشته و خواه ناخواه و به احتمال قريب به يقين در آينده نيز وجود خواهد داشت .
حال با اين پيش فرض لطف كنيد با هم به بهار سال ۱۳۹۲ برويم.
فصل انتخابات رياست جمهوري نزديك است. گروههاي مختلف در حال تدارك مقدمات براي شروع تبليغات و انتخاب نامزد اصلح هستند.
موضوعاتي مانند انرژي هسته اي و توزيع سهام عدالت و خود كفايي در توليد بنزين و ... سالهاست كه حل شده ولي تورم و فساد اداري و ... وجود دارد.
گروههاي مخالف بسيار مراقب هستند كه از اقدامات مثبت دولت سخني نگويند، تبليغات منفي و مداوم آنها تاثيرات خود را گذاشته است.
مسئولان حزب كارگزاران به جنب و جوش افتاده اند و در يك برنامه حساب شده هنوز ادعا مي كنند كه احمدي نژاد در حد رئيس جمهور نيست و دولت تاكنون هيچ عملكرد مثبتي نداشته است . آنها كانديد مورد نظر خود را انتخاب نموده اند. بزرگان اين حزب نسبت به گروههاي ديگر به نتايج انتخابات اميدوارترند.
اصلاح طلبان در اين مدت سعي كرده اند شعارهاي پيچيده خود را بومي سازي كنند و تمام توجه را بر نقاط ضعف دولت متمركز نمايند. آنها بيشتر روي طرح امنيت اجتماعي و سخنراني هاي رئيس جمهور و روي مباحث و مشكلات اقتصادي و موضوعاتي مانند تحجر و پوپوليسم و ... مانور مي دهند. تبليغات چند ساله آنها نيز براي عده اي جذاب شده است. اصلاح طلبان هنوز براي انتخاب نامزد به اجماع نرسيده اند.
شكاف بين بعضي از گروههاي اصولگرا عميق شده است ولي گروههايي از آنها به ائتلاف مي رسند و نامزد اصلح خود را هم انتخاب مي كنند و بعضي نيز راه خود را مي روند.
ساير گروهها نيز در تكاپو هستند ...
چند روز ديگر بيشتر به انتخابات باقي نمانده است.
كارگزاران و اصلاح طلبان و ساير گروههاي همفكر براي معرفي يك كانديداي واحد به اجماع مي رسند.
تبليغات گروههاي مخالف بسيار گسترده تر مي شود و نوك پيكان تبليغات آنها حمله به دولت است.
انباشت تبليغات در طول هشت سال و ذكر مداوم نكات منفي دولتمردان نهم جواب داده و افكار عمومي خود بخود كمتر به نكات مثبت مجريان و مسئولين توجه مي كنند و شعارهاي جديد بيشتر جذابيت دارد.
گروههاي مخالف بعد از هشت سال تلاش و هجوم بي وقفه، به اين دوره كاملا اميد بسته اند.
نظرسنجي ها و نظر سازي هاي متعدد توليد مي شود. در اكثر آنها محبوبيت مخالفان بالا و محبوبيت رئيس جمهور و اصولگرايان حداقل است. اين نظرسنجي ها هم بر عده اي بي تاثير نيست.
اصلاح طلبان براي بعضي دول غربي پيغام مي فرستند و به آنها التماس مي كنند كه آشكارا و علني از آنها اعلان حمايت نكنند.
نمايندگان كانديداي اصلاح طلبان راهي سفرهاي تبليغاتي استاني مي شوند.
انتخابات برگزار مي شود.
مخالفين با اختلاف اندك پيروز مي شوند. جو جامعه احساسي مي شود. شواهد حاكي از آن است كه دولت يازدهم با رويه اي متفاوت با دولت قبل حركت خواهد نمود.
احمدي نژاد هنوز تا ساعت 12 شب در پاستور كار مي كند.
جنب و جوش طرفداران نامزد پيروز و رايزني ها شروع ميشود.
گمانه زني ها براي وزراتخانه ها تيتر روزنامه ها مي شود.
اما احمدي نژاد هنوز به استانها و مناطق محروم سر مي زند.
تصميم گرفته مي شود هر كجا و هر كس كه كوچكترين تمايلي به ديدگاههاي دولتمردان قبل دارد خلع يد شوند حتي اگر راننده يا آبدارچي باشند.
احمدي نژاد هنوز هم پيگير امور مردم است.
مراسم تحليف انجام مي شود.
كاخهاي سعد آباد را دوباره آب و جارو مي كنند.
در مدت زمان كمتر از چند ماه تمام مديران جابجا مي شوند و آب هم از آب تكان نمي خورد و كوچكترين مخالفت و اظهار نظري با مشت آهنين و شانتاژ تبليغاتي در نطفه خفه مي شود.
تمام حركات دولتمردان قبلي به زشتي ياد و عامل مشكلات فعلي اعلام مي شود.
دولت جديد قبل از ارائه هر برنامه اي تمام مشكلات را به گردن دولت قبل مي اندازد. حتي ترافيك و آلودگي هواي تهران و تورم و بيكاري و ....
خبرگزاري هاي خارجي نمي توانند خوشحالي خود را پنهان كنند.
در هفته اول، مسئولين تمام خبرگزاري ها و رسانه هاي دولتي تعويض مي شوند و كسي مخالفت و اظهار نظر نمي كند. شايد كسي جرات نمي كند.
دوباره در تفسيرها و تحليل ها راي مردم داراي ارزش و بها مي شود.
و...
و اما يك سال بعد:
تورم هنوز وجود دارد. فساد دوباره تشديد شده است.
نزاع گروه هاي پيروز براي تقسيم قدرت شدت گرفته است.
درب اتاق مسئولين دوباره بسته مي شود. ديگر رئيس جمهور به ميان مردم محروم نمي رود.
سفرهاي استاني فقط شامل تابستان به شمال و زمستان هم يك سفر به جنوب مي گردد.
ديگر به جز كيهان كسي جرات انتقاد كردن را ندارد.
واردات دست چند نفر است اما صحبت از مافيا نيست .
بهره وامها به صورت دستوري بالا مي رود.
قيمت دلار دستوري مصوب و ابلاغ مي شود.
كار كارشناسي كيلويي چند؟ هر چه حزب و پدر خوانده ها بگويند.
اروپائيان عزيز و كاسترو و چاوز بدجنس مي شوند. لباسها شيك و سفرهاي تفريحي به اروپا زنده مي شود.
و....
و مردم، چه زود دلهايشان براي رئيس جمهور ساده زيستشان تنگ مي شود،
آنها دوست دارند به جاي شنيدن درباره جنبش دموكراسي خواهي و ليبراليسم اسلامي و... ،ذكر اللهم عجل لوليك الفرج را بشنوند.
بر گرفته از وبلاگ حامی
سلامتی مولا صاحب الامر عج صلوات
